Wereld zonder filter: waarom ik kies voor een minimale bewerking in landschapsbeelden?

Ik heb jarenlang gedacht dat een landschapsbeeld pas “af” was als je de kleuren iets dramatischer worden gemaakt of een element retoucheren dat misschien een meerwaarde aan je beeld kan toevoegen. Als fotograaf word je verleid om een beeld aantrekkelijker te maken en het niet in zijn werkelijkheid te laten. Maar als landschapsfotograaf stel ik me vaker deze vraag: moet dat echt? Of is het simpelweg om een “wow”-reactie te krijgen?!

Onlangs was ik een weekje in Nederland en maakte ik een wandeling langs de duinen en het strand. Het weer was schitterend en er lagen enkele wolken in de lucht. Er was veel licht en weinig mensen om me heen, wat me het meest inspireert in een rustige omgeving. Het creëren van mijn landschapsbeelden wordt op een andere wijze aangepast aan de verwachtingen van de mensen eigenlijk willen zien in een landschapsbeeld. De week erna kom ik thuis en worden al de beelden geïmporteerd in Lightroom! Bekijk ik alle beelden en denk ik: hebben deze beelden nog veel bewerking nodig? Maar nee, ik bewerk ze slechts beperkt: door het contrast, de kleurtemperatuur en de schaduw een beetje te verschuiven. Ik geloof dus in het beeld en de manier waarop ik het heb aangepast. En niet zoals ik denk dat anderen het willen zien? 

Maar het resultaat is niet “wow”, maar het is een authentiek beeld. En probeer hiermee de kijker te raken!! 

Voor mij is Landschapsfotografie minder een zoektocht naar het perfecte beeld, maar meer een gevoel van een stille aanwezigheid. Van wat ik waarneem, in plaats van het bewerken van wat het beeld nodig heeft.

In search of sunday silence

Oké, meer bewerking kan het beeld naar een hoger niveau brengen. Maar is het nog mogelijk om te zeggen wat het werkelijk is? 

Ik moet iets verduidelijken: Soms doe ik dit ook nog. Maar dit is sterker dan mezelf, vooral in portretfotografie en niet in landschapsfotografie. Want daar wil ik het dichtst bij de werkelijkheid blijven. Want ziet het landschap niet, zoals je het in het echt waarneemt? Die een verhaal verteld dat je bijblijft. Misschien is het geen mooi beeld. Maar wordt er daadwerkelijk waargenomen wat er gebeurd?

Ik zeg dit niet om fotografen die dit wel doen, hun beelden bewerken. Dat dit fout is. Integendeel: Het kan juist een beeld creëren in hun eigen beeldtaal, maar dat is de keuze van de fotograaf.

Toch vraag ik mezelf voortdurend af: en hoe reageren jullie daarop? Wanneer ga je het beeld bewerken en wanneer word je door het beeld geïnspireerd?

Voor mij is landschapsfotografie makkelijker om een beperkte bewerking toe te passen. Het is simpelweg het observeren en het vertrouwen in hoe het beeld eruit zal zien.

In search of sunday silence

Wat is jouw mening hierover? Bewerk je je beelden of laat je ze zoals ze zijn? Of kun je het beeld ook slechts beperkt aanpassen? En welke tools gebruik je om te bewerken?

Hoeveel zou je vragen voor deze beelden?

Ik ben benieuwd naar jullie mening.